** ----- ಕಾಡಹಾದಿ ----**
ಒಂದು ವಾರದ ಹಿಂದೆ ನಾನು, ಹಮೀದ್ ಹಾಗೂ ರಕ್ಷಿತ್ ಬ್ಯಾಗ್'ಗೆ ನೀರಿನ ಬಾಟಲ್ ನಾಲ್ಕು ಪ್ಯಾಕೆಟ್ ಬಿಸ್ಕೆಟ್'ನ್ನು ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಸೂರ್ಯನ ಪ್ರಖರತೆ ಹೆಚ್ಚಾಗುವ ಮುನ್ನವೇ ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟದ ಕಾಡೊಳಗೆ ಟ್ರೆಕ್ಕಿಂಗ್ ಎಂಬ ನಾಮದೊಂದಿಗೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದೆವು.
ಮುಗಿಲನ್ನೇ ಚುಂಬಿಸಲು ಹೊರಟಿರುವ ಬೃಹತ್ ಮರಗಳು, ಚಪ್ಪರ ಹಾಕಿದಂತಿರುವ ಮರಗಳ ನಡುವೆ ಹರಸಾಹಸ ಮಾಡಿ ಸೂರ್ಯನ ಕಿರಣಗಳು ಭುವಿಯನ್ನು ಚುಂಬಿಸುವಾಗ, ಕಾಡೊಳಗೆ ರಂಗೋಲಿಗೆ ಚುಕ್ಕೆ ಇಟ್ಟಂತೆ ಹರಡಿರುವ ಬೆಳಕು.
ನಾವಿಡುವ ಪ್ರತಿ ಹೆಜ್ಜೆಯನ್ನು 150ಮೀ. ದೂರದಲ್ಲಿಯೇ ಗುರುತಿಸುವಂತೆ ಹಾದಿ ತುಂಬಾ ತರೆಗೆಲೆಗಳು.
ನಾವು ಮಾತಾಡುತ್ತಾ ಕಾಡಿನ ಹಾದಿಯ ಜಾಡು ಹಿಡಿದು ಹೊರಟೆವು. ಮುಂದೆ ಹೋದಂತೆ 2 ದಿನದ ಹಿಂದಷ್ಟೇ ಆನೆ ಬಂದು ಹೋಗಿರುವ ಗುರುತಿಗೆ ಸಹಿ ಹಾಕಿದಂತೆ ಲದ್ದಿ ಹಾಕಿತ್ತು.
ಈ ಹಮೀದ್ ಅಲ್ಲಿಂದ ಆನೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡೋಕೆ ಶುರು ಮಾಡಿದ್ರು. ಯಾಕೆಂದ್ರೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳದಿದ್ದರು ಅವರಿಗೆ ಮನಸ್ಸಿನೊಳಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಫುಕ್,ಫುಕ್ ಆಗಿತ್ತು ಅನ್ಸುತ್ತೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ ದಾರಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಅದರ ಚೇಷ್ಟೆಗೆ ಸಣ್ಣ ಮರಗಳು ಧರೆಗೆ ಉರುಳಿದ್ದವು.
ಮುಂದೆ ಹಾದಿ ಕಡಿದಾಗುತ್ತ ಹೋದಂತೆ ಎರಡ್ಮೂರು ಕಡೆ ದಾರಿಗೆ ಅಡ್ಡಲಾಗಿ ಮಲಗಿದ್ದ ಮರವನ್ನು ದಾಟಿಕೊಂಡು ಹೋದೆವು. ಜಿಗಣೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅರಿವಿದ್ದುದ್ದರಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ತಂಬಾಕು ಹಾಗೂ ಉಪ್ಪು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಇದರಿಂದ ಸುಲಭದಲ್ಲಿ ಜಿಗಣೆಯಿಂದ ಬಿಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದಾದ ತಂತ್ರ. ಜಿಗಣೆ ಕಾಟ ಒಂದ್ಕಡೆಯದರೆ, ಈ ಸೂರ್ಯನ ಕಿರಣಗಳು ಭೂಮಿಗೆ ಅಷ್ಟಾಗಿ ಬೀಳದೆ ಇರೋದರಿಂದ ಜೇನು ನೊಣಗಳ ಹಿಂಡಿನಂತೆ ಸೊಳ್ಳೆಗಳು ನಮ್ಮನ್ನು ಮುತ್ತಿಗೆ ಹಾಕಿ ಕಚ್ಚಿದವು. ಸೊಳ್ಳೆ ಕಚ್ಚಿಸಿಕೊಂಡ ನನ್ನ ಪಾಡಂತೂ ಹೇಳತೀರದು.
ಘಟ್ಟಕ್ಕೆ ಹತ್ತಿರವಾದಂತೆ ಬೇರೆ ಥರದ ಸಸ್ಯವರ್ಗ ಕಾಟಿಗಳ ಹೆಜ್ಜೆ ಗುರುತುಗಳೆಲ್ಲ ಕಾಣ ಸಿಕ್ಕವು.
ಗುಡ್ಡಕ್ಕೆ ಏಣಿ ಇಟ್ಟಂತಿರುವ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಮುಂದೆ ಸಾಗಿದಂತೆ ಎಲ್ಲೋ ದಾರಿ ತಪ್ಪಿದೆವು ಎಂಬ ಅರಿವಾಯಿತು. ಅದಕ್ಕೆ ಅಲ್ಲಿಂದಲೇ ಕಟ್ಟಿಗೆ, ಸೊಪ್ಪನ್ನಿಡುತ್ತಾ ಹೋದೆವು. ದಾರಿ ತಪ್ಪಿದ ಪರಿಣಾಮ ನಾವಂದುಕೊಂಡ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹೋಗಲು ಆಗದೆ ನಿರಾಸೆಯಾಯಿತು. ಹಮೀದ್ ರವರು ಸ್ವಲ್ಪ ಮನಸ್ಸು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಸಾಧ್ಯವಿತ್ತೇನೋ! ಆದರೆ ಅವರು ಇನ್ನೊಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಕೂಡ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಇಡಲಾರೆ ಎಂಬ ಶಪಥವನ್ನೇ ಮಾಡಿದರು.
ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಅಲ್ಪ ತೃಪ್ತಿಯಲ್ಲೇ ಹಿಂತಿರುಗಬೇಕಾಯಿತು. ಅಲ್ಲಿಂದ ಸುಮಾರು 8, 9 ಕಿಮೀ. ದೂರ ಕ್ರಮಿಸಬೇಕು.
ಸುಮಾರು 3ಕಿಮೀ.ನಷ್ಟು ದೂರ ಬೆಟ್ಟದಿಂದ ಇಳಿದಿದ್ದೆವು. ಇಲ್ಲಿಂದಲೇ ಸಮಸ್ಯೆ ಶುರುವಾಯಿತು ನೋಡಿ. ಕಾಡು ಪ್ರಾಣಿಗಳ ದಾರಿಗಳು ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಕವಲು ಪಡೆದುಕೊಂಡಿದ್ದರಿಂದ ದಿಕ್ಕು ತಪ್ಪಿದೆವು. ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಮುಂದೆ ನಾನೇ ಇದ್ದುದ್ದರಿಂದ ಇವರ ಬೈಗುಳಗಳೆಲ್ಲ ನನ್ನ ಪಾಲಾಯಿತು. ಒಂದು ದಾರಿ ಹಿಡಿದು ಹೊರಟರೆ ಒಂದಷ್ಟು ದೂರ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದಾಗ ಆ ದಾರಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಕೊನೆಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಸಮಯ ಕೂಡ ಮದ್ಯಾಹ್ನ 3 ದಾಟಿತ್ತು. ಮೊದಲೇ ನಡೆದು ಸುಸ್ತಾಗಿದ್ದ ಹಮೀದ್ ಸ್ವಲ್ಪ ದಿಗಿಲಾದರು. ಅವರ ಈ ನಡವಳಿಕೆಯಿಂದ ನನಗೇನೆ tension ಆಯಿತು. ಯಾಕೆಂದರೆ ನಾನೇ ದಿಕ್ಸೂಚಿಯಾಗಿದ್ದೆ, ಇವರಿಬ್ಬರನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದವನು ನಾನೇ.
ಆದರೆ ಈ ರಕ್ಷಿತ್ ಮಾತ್ರ ಇದ್ಯಾವುದರ ಪರಿವೇ ಇಲ್ಲದಂತೆ "ಇದ್ಯಾವುದೂ ಬೆತ್ತ, ಇದ್ಯಾವ ತಳಿ" ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದ. ನಾನು ಹಮೀದ್ ಅವನನ್ನು ಗುರಾಯಿಸಿ ನೋಡಿದೆವು. ಈ ನಡುವೆ ಹಮೀದ್ full tension ಮಾಡಿಕೊಂಡು. ಕೋಪದಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡೋಕೆ ಶುರು ಮಾಡಿದರು. ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಏನೇನೋ ಯೋಚನೆಗಳು ಓಡಾಡತೊಡಗಿತು. ಕೊನೆಗೆ ನಾನು ಹೇಳಿದೆ " ನೋಡಿ ದಾರಿ ತಪ್ಪಿಯಾಗಿದೆ. ನಮ್ಮೊಳಗೇನೆ ಗೊಂದಲ, ಮನಸ್ತಾಪ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳೋದು ಬೇಡವೆಂದೇ".
ಈ ವಿಸ್ತಾರವಾದ ಕಾಡಲ್ಲಿ ನಾವು ಎಲ್ಲಿದ್ದೇವೆ ಅನ್ನೋದೇ ತಿಳಿಯಾದ ಆಗೆ ಒಂದು ಕ್ಷಣ mind blank ಆಗಿತ್ತು. ಆ ದಾರಿ ಈ ದಾರಿ ಅಂತ ಅಲೆದಾಡಿ. ಕೊನೆಗೂ ಒಂದಷ್ಟು ದೂರ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದಾಗ, ನಾವು ಬಂದ ಹಾದಿ ಗೋಚರಿಸಿತು. ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಡುತ್ತಾ ಆಕಸ್ಮಾತ್ ಕಾಡಿನಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತಿದ್ದರೆ. ಈ ಸೋಷಿಯಲ್ ಮಿಡಿಯಾದಲ್ಲಿ ವಾಟ್ಸಪ್ ಸ್ಟೇಟಸ್'ನಲ್ಲಿ ಹೇಗೆಲ್ಲ ಕಾಟ ಕೊಡಬಹುದು ಎಂದು ಮೂವರು ಮಾತಾಡಿಕೊಂಡು ಬಂದೆವು. ಮನೆ ಕಡೆಗೆ ಬೈಕ್ ತಿರುಗಿಸುವಾಗ ಹಮೀದ್'ರವರು "ನನಾ ಮಾತ್ರ ಯಾನ್ ನಿಕ್ಲೆನೋಟ್ಟುಗ್ ಟ್ರೆಕ್ಕಿಂಗ್ ಬರಯೇ" ಎಂದು ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡಿ ಹೊರಟು ಹೋದರು. ನಾನು ರಕ್ಷಿತ್ ಇವರ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ನಗುತ್ತಾ ಮನೆ ಕಡೆಗೆ ಬಂದೆವು.
ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಟ್ರೆಕ್ಕಿಂಗ್ ಸವಾಸಲ್ಲ ಮರ್ರೆ, ಆದ್ರೂ ಬಿಡಕ್ಕಾಗಲ್ಲ..☺️
ಒಂದು ವಾರದ ಹಿಂದೆ ನಾನು, ಹಮೀದ್ ಹಾಗೂ ರಕ್ಷಿತ್ ಬ್ಯಾಗ್'ಗೆ ನೀರಿನ ಬಾಟಲ್ ನಾಲ್ಕು ಪ್ಯಾಕೆಟ್ ಬಿಸ್ಕೆಟ್'ನ್ನು ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಸೂರ್ಯನ ಪ್ರಖರತೆ ಹೆಚ್ಚಾಗುವ ಮುನ್ನವೇ ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟದ ಕಾಡೊಳಗೆ ಟ್ರೆಕ್ಕಿಂಗ್ ಎಂಬ ನಾಮದೊಂದಿಗೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದೆವು.
ಮುಗಿಲನ್ನೇ ಚುಂಬಿಸಲು ಹೊರಟಿರುವ ಬೃಹತ್ ಮರಗಳು, ಚಪ್ಪರ ಹಾಕಿದಂತಿರುವ ಮರಗಳ ನಡುವೆ ಹರಸಾಹಸ ಮಾಡಿ ಸೂರ್ಯನ ಕಿರಣಗಳು ಭುವಿಯನ್ನು ಚುಂಬಿಸುವಾಗ, ಕಾಡೊಳಗೆ ರಂಗೋಲಿಗೆ ಚುಕ್ಕೆ ಇಟ್ಟಂತೆ ಹರಡಿರುವ ಬೆಳಕು.
ನಾವಿಡುವ ಪ್ರತಿ ಹೆಜ್ಜೆಯನ್ನು 150ಮೀ. ದೂರದಲ್ಲಿಯೇ ಗುರುತಿಸುವಂತೆ ಹಾದಿ ತುಂಬಾ ತರೆಗೆಲೆಗಳು.
ನಾವು ಮಾತಾಡುತ್ತಾ ಕಾಡಿನ ಹಾದಿಯ ಜಾಡು ಹಿಡಿದು ಹೊರಟೆವು. ಮುಂದೆ ಹೋದಂತೆ 2 ದಿನದ ಹಿಂದಷ್ಟೇ ಆನೆ ಬಂದು ಹೋಗಿರುವ ಗುರುತಿಗೆ ಸಹಿ ಹಾಕಿದಂತೆ ಲದ್ದಿ ಹಾಕಿತ್ತು.
ಮುಂದೆ ಹಾದಿ ಕಡಿದಾಗುತ್ತ ಹೋದಂತೆ ಎರಡ್ಮೂರು ಕಡೆ ದಾರಿಗೆ ಅಡ್ಡಲಾಗಿ ಮಲಗಿದ್ದ ಮರವನ್ನು ದಾಟಿಕೊಂಡು ಹೋದೆವು. ಜಿಗಣೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅರಿವಿದ್ದುದ್ದರಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ತಂಬಾಕು ಹಾಗೂ ಉಪ್ಪು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಇದರಿಂದ ಸುಲಭದಲ್ಲಿ ಜಿಗಣೆಯಿಂದ ಬಿಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದಾದ ತಂತ್ರ. ಜಿಗಣೆ ಕಾಟ ಒಂದ್ಕಡೆಯದರೆ, ಈ ಸೂರ್ಯನ ಕಿರಣಗಳು ಭೂಮಿಗೆ ಅಷ್ಟಾಗಿ ಬೀಳದೆ ಇರೋದರಿಂದ ಜೇನು ನೊಣಗಳ ಹಿಂಡಿನಂತೆ ಸೊಳ್ಳೆಗಳು ನಮ್ಮನ್ನು ಮುತ್ತಿಗೆ ಹಾಕಿ ಕಚ್ಚಿದವು. ಸೊಳ್ಳೆ ಕಚ್ಚಿಸಿಕೊಂಡ ನನ್ನ ಪಾಡಂತೂ ಹೇಳತೀರದು.
ಘಟ್ಟಕ್ಕೆ ಹತ್ತಿರವಾದಂತೆ ಬೇರೆ ಥರದ ಸಸ್ಯವರ್ಗ ಕಾಟಿಗಳ ಹೆಜ್ಜೆ ಗುರುತುಗಳೆಲ್ಲ ಕಾಣ ಸಿಕ್ಕವು.
ಗುಡ್ಡಕ್ಕೆ ಏಣಿ ಇಟ್ಟಂತಿರುವ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಮುಂದೆ ಸಾಗಿದಂತೆ ಎಲ್ಲೋ ದಾರಿ ತಪ್ಪಿದೆವು ಎಂಬ ಅರಿವಾಯಿತು. ಅದಕ್ಕೆ ಅಲ್ಲಿಂದಲೇ ಕಟ್ಟಿಗೆ, ಸೊಪ್ಪನ್ನಿಡುತ್ತಾ ಹೋದೆವು. ದಾರಿ ತಪ್ಪಿದ ಪರಿಣಾಮ ನಾವಂದುಕೊಂಡ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹೋಗಲು ಆಗದೆ ನಿರಾಸೆಯಾಯಿತು. ಹಮೀದ್ ರವರು ಸ್ವಲ್ಪ ಮನಸ್ಸು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಸಾಧ್ಯವಿತ್ತೇನೋ! ಆದರೆ ಅವರು ಇನ್ನೊಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಕೂಡ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಇಡಲಾರೆ ಎಂಬ ಶಪಥವನ್ನೇ ಮಾಡಿದರು.
ಸುಮಾರು 3ಕಿಮೀ.ನಷ್ಟು ದೂರ ಬೆಟ್ಟದಿಂದ ಇಳಿದಿದ್ದೆವು. ಇಲ್ಲಿಂದಲೇ ಸಮಸ್ಯೆ ಶುರುವಾಯಿತು ನೋಡಿ. ಕಾಡು ಪ್ರಾಣಿಗಳ ದಾರಿಗಳು ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಕವಲು ಪಡೆದುಕೊಂಡಿದ್ದರಿಂದ ದಿಕ್ಕು ತಪ್ಪಿದೆವು. ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಮುಂದೆ ನಾನೇ ಇದ್ದುದ್ದರಿಂದ ಇವರ ಬೈಗುಳಗಳೆಲ್ಲ ನನ್ನ ಪಾಲಾಯಿತು. ಒಂದು ದಾರಿ ಹಿಡಿದು ಹೊರಟರೆ ಒಂದಷ್ಟು ದೂರ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದಾಗ ಆ ದಾರಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಕೊನೆಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಸಮಯ ಕೂಡ ಮದ್ಯಾಹ್ನ 3 ದಾಟಿತ್ತು. ಮೊದಲೇ ನಡೆದು ಸುಸ್ತಾಗಿದ್ದ ಹಮೀದ್ ಸ್ವಲ್ಪ ದಿಗಿಲಾದರು. ಅವರ ಈ ನಡವಳಿಕೆಯಿಂದ ನನಗೇನೆ tension ಆಯಿತು. ಯಾಕೆಂದರೆ ನಾನೇ ದಿಕ್ಸೂಚಿಯಾಗಿದ್ದೆ, ಇವರಿಬ್ಬರನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದವನು ನಾನೇ.
ಆದರೆ ಈ ರಕ್ಷಿತ್ ಮಾತ್ರ ಇದ್ಯಾವುದರ ಪರಿವೇ ಇಲ್ಲದಂತೆ "ಇದ್ಯಾವುದೂ ಬೆತ್ತ, ಇದ್ಯಾವ ತಳಿ" ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದ. ನಾನು ಹಮೀದ್ ಅವನನ್ನು ಗುರಾಯಿಸಿ ನೋಡಿದೆವು. ಈ ನಡುವೆ ಹಮೀದ್ full tension ಮಾಡಿಕೊಂಡು. ಕೋಪದಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡೋಕೆ ಶುರು ಮಾಡಿದರು. ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಏನೇನೋ ಯೋಚನೆಗಳು ಓಡಾಡತೊಡಗಿತು. ಕೊನೆಗೆ ನಾನು ಹೇಳಿದೆ " ನೋಡಿ ದಾರಿ ತಪ್ಪಿಯಾಗಿದೆ. ನಮ್ಮೊಳಗೇನೆ ಗೊಂದಲ, ಮನಸ್ತಾಪ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳೋದು ಬೇಡವೆಂದೇ".
ಈ ವಿಸ್ತಾರವಾದ ಕಾಡಲ್ಲಿ ನಾವು ಎಲ್ಲಿದ್ದೇವೆ ಅನ್ನೋದೇ ತಿಳಿಯಾದ ಆಗೆ ಒಂದು ಕ್ಷಣ mind blank ಆಗಿತ್ತು. ಆ ದಾರಿ ಈ ದಾರಿ ಅಂತ ಅಲೆದಾಡಿ. ಕೊನೆಗೂ ಒಂದಷ್ಟು ದೂರ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದಾಗ, ನಾವು ಬಂದ ಹಾದಿ ಗೋಚರಿಸಿತು. ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಡುತ್ತಾ ಆಕಸ್ಮಾತ್ ಕಾಡಿನಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತಿದ್ದರೆ. ಈ ಸೋಷಿಯಲ್ ಮಿಡಿಯಾದಲ್ಲಿ ವಾಟ್ಸಪ್ ಸ್ಟೇಟಸ್'ನಲ್ಲಿ ಹೇಗೆಲ್ಲ ಕಾಟ ಕೊಡಬಹುದು ಎಂದು ಮೂವರು ಮಾತಾಡಿಕೊಂಡು ಬಂದೆವು. ಮನೆ ಕಡೆಗೆ ಬೈಕ್ ತಿರುಗಿಸುವಾಗ ಹಮೀದ್'ರವರು "ನನಾ ಮಾತ್ರ ಯಾನ್ ನಿಕ್ಲೆನೋಟ್ಟುಗ್ ಟ್ರೆಕ್ಕಿಂಗ್ ಬರಯೇ" ಎಂದು ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡಿ ಹೊರಟು ಹೋದರು. ನಾನು ರಕ್ಷಿತ್ ಇವರ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ನಗುತ್ತಾ ಮನೆ ಕಡೆಗೆ ಬಂದೆವು.
ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಟ್ರೆಕ್ಕಿಂಗ್ ಸವಾಸಲ್ಲ ಮರ್ರೆ, ಆದ್ರೂ ಬಿಡಕ್ಕಾಗಲ್ಲ..☺️
◆ ಎಲ್ಲಿ ಏನು ಅಂತ ಕೇಳ್ಬೇಡಿ ಆಯ್ತಾ..😁
Comments
Post a Comment