ಅಲೆಮಾರಿನವೀನ್

ಹಾಸ್ಟೆಲ್ ನೆನಪು... ಗದ್ದೆ, ತೋಟ, ಕಾಡು, ಹಳ್ಳ, ನಾಯಿ, ದನ ಆಟ ಅಂತ ತಿರುಗಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ 6ನೇ ತರಗತಿಗೆ, ನನ್ನನ್ನು ಹಾಸ್ಟೆಲ್'ಗೆ ಎತ್ತಾಕಿದ್ರು, ಮಳೆಗಾಲ ಬೇರೆ, ಕಾರ್ಮೋಡ ಕವಿದಾಗ ಮನೆ, ಮನೆಯವರನ್ನೆಲ್ಲ ನೆನೆದುಕೊಂಡಾಗ ಮನಸ್ಸಲ್ಲಿ ಬೇಡ ಅಂದ್ರು, ಕಣ್ಣಂಚಿನಲ್ಲಿ ನೀರು ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ನಮ್ಮನ್ನು ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡಲು 7, 8ನೇ ತರಗತಿಯವರು "ಲೋ ಯಾಕೋ ಅಳ್ತಿಯಾ, ನಾವೆಲ್ಲ ಇಲ್ವಾ ಇಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲ ಸರಿಯಾಗುತ್ತೆ ಇನ್ನೊಂದೆರಡು ತಿಂಗಳು ಅಷ್ಟೇ" ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತ ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ನನಗಂತೂ ಈ ಹಾಸ್ಟೇಲ್ ಜೀವನ Ristrict ನ ಒಳಗೆ ಬದುಕಬೇಕಾದ್ದರಿಂದ ಜೈಲ್'ನಲ್ಲಿ ಹಾಕಿದಂತಾಗಿತ್ತು. ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಕುಮ್ಮಕ್ಕು ಕೊಡುವಂತೆ 9,10ನೆಯವರ ಹವಾ ಬೇರೆ ಕೇಡು!. ಒಂದು ವರ್ಷ ಹೇಗೋ ತೆಪ್ಪಾಗೆನೆ ಕಳೆದುಹೋಯಿತು. 7ನೇ ತರಗತಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಹಾಸ್ಟೆಲ್ ಸಿಬ್ಬಂದಿಯ ಕಣ್ತಪ್ಪಿಸಿ ಒಂದು ಚಾಕ್ಲೆಟ್'ನ ಆಸೆಗೆ ಕದ್ದು ಅಂಗಡಿಗೆ ಹೋಗಲು ದೈರ್ಯವಿಲ್ಲದವರಿಗೆ ತಿಂಡಿ supply ಮಾಡೋದು. ಹೀಗೆ ಮೆಲ್ಲನೆ ಧೈರ್ಯ ಅನ್ನೋದು ಚಿಗುರಿತು. ಈಗೇನೆ ಮಳೆಗಾಲದ ಸಮಯ mostly ಆಟಿ(ಆಷಾಢ) ತಿಂಗಳು ಅನಿಸುತ್ತೆ, ಹಾಸ್ಟೆಲ್ನಲ್ಲಿ ಹೊಟ್ಟೆ ತಣ್ಣಗಾಗುವಷ್ಟು ಎಲ್ಲ ಸೌಕರ್ಯವಿದ್ದರು ಮತ್ತಿನ್ನೇನೋಬೇಕೆಂಬ ಹಂಬಲ. ಅಂತೆಯೇ ರವಿವಾರದ ಬೆಳಗ್ಗಿನ ಗಂಜಿ ಊಟ ಮುಗಿಸಿ ನಮ್ಮ ಮೇಲಿನ ಮಹಡಿಯಿಂದ ಎಡಬಿಡದೆ ಸುರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಮಳೆ ಹನಿಗಳನ್ನೇ ನೋಡು...